Toepassing van de methode is gelijk aan in StringBuffer en StringBuilder

Het is gelijk aan methode wordt vaak gebruikt in een programma Java om de gelijkheid van de twee objecten te testen. Dit is eigenlijk een methode die door de klasse Object van waaruit alle andere klassen erven volgens het grondbeginsel van Java: "Alles is een object."

Maar natuurlijk het concept van de gelijkheid tussen twee objecten moet worden gecontroleerd op een tijdige wijze volgens de klasse van de objecten zelf: met andere woorden, het is gelijk aan methode kan en vaak moet opnieuw gedefinieerd (of overschreven) worden door de klasse rente.

Het proces van herdefiniëring kunnen ten laste van de programmeur in het geval van speciale klassen, gedefinieerd door de programmeur zelf, maar het is meestal al gedaan voor de meest gangbare klassen.

Het doel van deze paper is te onderzoeken de aard en de grenzen van de herdefiniëring van het gelijk methode voor StringBuffer en StringBuilder klassen, te gebruiken zeer vaak voor het beheer van sets van alfanumerieke tekens.

StringBuffer en StringBuilder

Beide klassen worden gebruikt om een dynamische reeks tekens, die vervolgens kunnen veranderen tijdens de uitvoering van het programma en beide erven uit dezelfde bovenliggende klasse String te slaan.

StringBuilder met succes kan alleen worden gebruikt als het programma omvat een enkele draad, terwijl StringBuffer ondersteunt de noodzakelijke synchronisatie voor multithreading.

De bijzonderheid van deze klassen, met betrekking tot de gelijk-methode, wordt belichaamd in het feit dat niet is gemaakt een herdefiniëring. De herdefiniëring (of hoger) van deze methode is in feite alleen in de basisklasse String, die zowel afkomstig zijn. Deze keuze leidt tot de gevolgen niet helemaal intuïtief, die het gebruik van deze klassen te beïnvloeden.

• <<
• 1
• 2
• >>